"Görüldü" kimi özlediğimiz
Neyi sevdiğimiz, istediğimiz "görüldü"
Öfkeliysek hangi dağlara vurup
Kederliysek hangi suları izlediğimiz
"Görüldü"
İçimizde,derinde
Derin denizlerin yaslı göllerin dibinde
Bir umudumuz vardır sileriz
Parlatırız gece gece
Damgasız işaretsiz...
yazar: Gülten Akın
‘’Görüldü’’ Seramik ve ip, 2011
‘’Seen’’ Ceramic and rope, 2011
11 Temmuz 2011 Pazartesi
‘’Medya kavramının çeşitli analitik katmanları vardır. John Thompson (1994) medya teknolojileriyle (basım gibi) medya ürünlerini (kitaplar, gazeteler gibi) ayırt etmeyi önermiştir. Günümüz teknolojisi ile medya ürünleri sayesinde istediğimiz bilgiye ulaşabiliyoruz. Fakat bazen çeşitli kavramların çeşitli yollarla kontrol altına alınması durumuyla karşılaşıyoruz. Bu durum ‘’kod’’ adlı çalışmamın temel unsuru olmaktan kurtulamıyor. Görüntü akışının mümkün olmadığı seramik monitörlerde ifade özgürlüğünü; kullandığım malzemeler ile bulabiliyorum. ’’
Code, Ceramic and Rope 2011
Kod, Seramik ve İp 2011
Kod, Seramik, 2011
Code, Ceramic, 2011
Kod, Seramik, 2011
Code, Ceramic, 2011
Yükleniyor, Seramik ve Metal, 2011
Loading , Ceramic and Metal, 2011
Sansür Test, , Seramik ve Cam, 2011
Censorship Test, Ceramic and Glass, 2011
Kod, Seramik ve Cam, 2011
Code, Ceramic and Glass, 2011
Code, Ceramic and Rope 2011
Kod, Seramik ve İp 2011
Kod, Seramik, 2011
Code, Ceramic, 2011
Kod, Seramik, 2011
Code, Ceramic, 2011
Yükleniyor, Seramik ve Metal, 2011
Loading , Ceramic and Metal, 2011
Sansür Test, , Seramik ve Cam, 2011
Censorship Test, Ceramic and Glass, 2011
Kod, Seramik ve Cam, 2011
Code, Ceramic and Glass, 2011
4 Kasım 2010 Perşembe
00
Neden tuvalete 100 numara diyoruz? Bu sorunun cevabını Nezih Kuley’in ‘Hayat için bir kahve molası’adlı kitabından bir bölüm ile açıklık getirebiliriz.
‘’Fransa'ya giden Cumhuriyet kuşağı Türkler, zengin olmadıkları için Paris'te iki ya da üç yıldızlı otellerde kalıyor. O tarihlerde de tuvaletler odalarda değil, katlarda birer tane.
Tuvalet kapılarında da, oda kapılarının numaralarıyla karışmasın diye, numarasız anlamına gelen '00' yazılı.
Sabah'ın haberine göre; Fransızca'da ise numarasız kelimesinin anlamı 'sans numero'... Bizimkiler bu 'numarasız' anlamına gelen 'sans'ı Fransızca'da yüz anlamına gelen 'cent' ile karıştırıp (her iki kelime de 'San diye okunuyor çünkü) Fransızlar'ın 'numarasız'ını, yüznumara yapıyor.’’
Eğitimimi devam ettirdiğim bölümümde; çalışma alanı sıkıntısından dolayı erkekler tuvaletinin atölyeye dönüşmesi sonucunda; Türkçe’ye yanlışlıkla geçen '100 numara' ifadesi, bizlerin çalışma mekânının ismi olmuştur. Mekânın geçmişine ait ilintileri kullanmak, beraberinde başka sorgulamaları getirmiş ve bazı durumları metafora dönüştürmüştür.
‘’Fransa'ya giden Cumhuriyet kuşağı Türkler, zengin olmadıkları için Paris'te iki ya da üç yıldızlı otellerde kalıyor. O tarihlerde de tuvaletler odalarda değil, katlarda birer tane.
Tuvalet kapılarında da, oda kapılarının numaralarıyla karışmasın diye, numarasız anlamına gelen '00' yazılı.
Sabah'ın haberine göre; Fransızca'da ise numarasız kelimesinin anlamı 'sans numero'... Bizimkiler bu 'numarasız' anlamına gelen 'sans'ı Fransızca'da yüz anlamına gelen 'cent' ile karıştırıp (her iki kelime de 'San diye okunuyor çünkü) Fransızlar'ın 'numarasız'ını, yüznumara yapıyor.’’
Eğitimimi devam ettirdiğim bölümümde; çalışma alanı sıkıntısından dolayı erkekler tuvaletinin atölyeye dönüşmesi sonucunda; Türkçe’ye yanlışlıkla geçen '100 numara' ifadesi, bizlerin çalışma mekânının ismi olmuştur. Mekânın geçmişine ait ilintileri kullanmak, beraberinde başka sorgulamaları getirmiş ve bazı durumları metafora dönüştürmüştür.
13 Eylül 2010 Pazartesi
Sokak sanatı mı?
Yaşadığım kentte bu yaz başlayan ‘sokak sanatçıları’etkinliği kapsamında yaşanılan iki aylık deneyim, bu iki olgu üzerinde düşünmeye ve bazı sonuçlara varmaya neden oldu. Nitekim okuduğum bölüm olan seramik sanatını sokağa taşımak ne kadar doğru?Hangi zorluklar ile karşılaşabileceği, yaşayarak öğrenilse de önceden fark edilebilirdi aslında. Seramik sanatını sokakta icra edebilmek için öncelikle geniş kapsamlı malzeme barınağına ve bazı sistemleri gerektirecek alana ihtiyaç var. Bir masa, birkaç paket ebeşuar aleti, beş tane sünger, birkaç plastik kova ile gerçekleştirilmeye çalışılan projede, yapılan ürünler bir yana orada geçirilen zaman daha değerli kalmayı başarmış olabilir.
Kentin günlük toplumsal yaşantısına nasıl bir farklılık getirmiştir? Bu farklılık malzemeyi merak eden insanların etkinliğe yaklaşıp meraklı soruların cevaplandırılmasıyla mümkünlük sağlayabilir mi?
Kadın olmanın zorluğu ile bir kez daha yüzleştiğimiz bu projede:
-Engelli Muharrem Abı’nın tekerlekli sandalyesiyle her çalıştığımız gün yanımıza gelip on dakika sohbet etmesine ve ardından baskülü ile bizi zorla tartıp ne verirseniz demesine..
-Çalıştığımız günün birinde; iki tane sivil polisin yanımızdaki banka oturup( yarım saatten fazla süre kalarak) bizi yaptığımız çalışma ile ilgili soru bombardımanına tutmasına, ve kaldıkları süre içerisinde polis megafonunundaki unutulmaz bazı anonsları dinlememize…
(…..x bölgesindeki y apartmanında kimliği belirsiz 15-16 yaşlarındaki bazı gençlerin apartman zillerine basarak apartman sakinlerini rahatsız ettiği söyleniyor …)
-Karşımızda bulunan çay ocağında çay içen insanların meraklı bakışlarına…Bu ve benzeri olayların akılda kalmasıyla sonuçlanmasına yol açmıştır.
Seramik-sokak ve sanat. Bu üç kavram ayrı ayrı incelendiğinde ve üzerinde oturup düşünüldüğünde, yaşadığımız bu deneyim sonucu gelecekteki projelerde, ‘projenin temelini’ oluşturacaktır.
Kentin günlük toplumsal yaşantısına nasıl bir farklılık getirmiştir? Bu farklılık malzemeyi merak eden insanların etkinliğe yaklaşıp meraklı soruların cevaplandırılmasıyla mümkünlük sağlayabilir mi?
Kadın olmanın zorluğu ile bir kez daha yüzleştiğimiz bu projede:
-Engelli Muharrem Abı’nın tekerlekli sandalyesiyle her çalıştığımız gün yanımıza gelip on dakika sohbet etmesine ve ardından baskülü ile bizi zorla tartıp ne verirseniz demesine..
-Çalıştığımız günün birinde; iki tane sivil polisin yanımızdaki banka oturup( yarım saatten fazla süre kalarak) bizi yaptığımız çalışma ile ilgili soru bombardımanına tutmasına, ve kaldıkları süre içerisinde polis megafonunundaki unutulmaz bazı anonsları dinlememize…
(…..x bölgesindeki y apartmanında kimliği belirsiz 15-16 yaşlarındaki bazı gençlerin apartman zillerine basarak apartman sakinlerini rahatsız ettiği söyleniyor …)
-Karşımızda bulunan çay ocağında çay içen insanların meraklı bakışlarına…Bu ve benzeri olayların akılda kalmasıyla sonuçlanmasına yol açmıştır.
Seramik-sokak ve sanat. Bu üç kavram ayrı ayrı incelendiğinde ve üzerinde oturup düşünüldüğünde, yaşadığımız bu deneyim sonucu gelecekteki projelerde, ‘projenin temelini’ oluşturacaktır.
Bayram Çocuğu
Nöropsikiyatri ve davranış bilimine meraklı çocuk nörologları, çocukların çizmiş oldukları resimler üzerinde bazı araştırmalarda bulunuyorlar. Bu araştırmalar, yaş gruplarına göre değişen algılara yönelik saptamalar doğuruyor. Örneğin 1 yaşındaki bir çocuğun bir yıllık değişimi süresince çocuğun değişen düşünceleri, yaptıkları resimler ile bazı durumları vurgulamış. Anlattıkları şeylerden çok resim ile bazı gizli düşünceleri ortaya çıkmış.
Hem okurum hem çalışırım, satın aldığım kitap paralarını karşılarım düşüncesiyle çalıştığım(2 ay) anaokulunda hafızama kazınan birkaç ayrıntı, çocuk davranış bilimi araştırmalarını aklımın köşesinde bulundurmaya sebebiyet vermiştir. Çocukların parmak gelişimleri için seramik çamuru ile yapılanlar ve bu anlarda girilen bazı diyaloglar beni güldürürken zaman zaman düşünmeye itmesi sonucu bazı çocukların ‘mizah’ yeteneğinin daha fazla olduğuna inandırmıştı. Tıpkı, bayram gününde kapı çaldığında ve ardından kapıya kim o diye seslendiğimde ‘bayram çocuğu’ diye cevap veren çocuğun beni güldürmesiyle, parmak gelişimi için seramik çamura şekiller veren anaokulundaki bir çocuğun ‘uçan kafa, uçan göz ‘ yaptım dediği andaki gülmem arasında bir farkı göremediğim gibi. Çocukların fantastik düşünceleri bazen anlık gülümsememin ötesine geçebildi.
–‘Bayram Çocuğu’? Aslında basit iki kelime…
Hem okurum hem çalışırım, satın aldığım kitap paralarını karşılarım düşüncesiyle çalıştığım(2 ay) anaokulunda hafızama kazınan birkaç ayrıntı, çocuk davranış bilimi araştırmalarını aklımın köşesinde bulundurmaya sebebiyet vermiştir. Çocukların parmak gelişimleri için seramik çamuru ile yapılanlar ve bu anlarda girilen bazı diyaloglar beni güldürürken zaman zaman düşünmeye itmesi sonucu bazı çocukların ‘mizah’ yeteneğinin daha fazla olduğuna inandırmıştı. Tıpkı, bayram gününde kapı çaldığında ve ardından kapıya kim o diye seslendiğimde ‘bayram çocuğu’ diye cevap veren çocuğun beni güldürmesiyle, parmak gelişimi için seramik çamura şekiller veren anaokulundaki bir çocuğun ‘uçan kafa, uçan göz ‘ yaptım dediği andaki gülmem arasında bir farkı göremediğim gibi. Çocukların fantastik düşünceleri bazen anlık gülümsememin ötesine geçebildi.
–‘Bayram Çocuğu’? Aslında basit iki kelime…
21 Haziran 2010 Pazartesi
Emre Zeytinoğlu ile Röportaj
Emre Zeytinoğlu, Mimar Sinan Üniversitesi Seramik Bölümünden mezun.Çok sayıda karma sergiye katılan sanatçı, altı kişisel sergisinin yanı sıra küratörlük de yapmakta.
Ülkemizdeki sanat eğitiminden bahsederken “disiplinler-arasılık” eğitiminin, kurumlar aracılığı ile öğretilebileceğini düşünmediğini söyleyen sanatçı bu düşüncesine ek olarak şu düşüncelerini dile getirmektedir;
''Bu son derece çelişkili olurdu. Çünkü sanatın (kendi olanakları ve seçenekleriyle) kendisini mevcut klişelerden kurtarma eylemi olarak görebileceğimiz “disiplinler-arasılık”, eğer kurumların eline düşerse, yeni klişelerle karşılaşmamız kaçınılmazdır. Sanatın “disiplinler-arasılık” seçeneğine yaklaşması, aslında kendisini kurumlardan (ve disipliner kalıplardan) kurtarıp, sokağa çıkması (özgürleşmesi) anlamına gelir.
Bence “disiplinler-arasılık” konusunun kurumların dışına kayması, kurumların yetersizliğinden çok, bir “olması gereken”in gerçekleşmesidir. Kurumların asıl problemi, sokağın cazibesine ayak uydurmak adına, “disiplinler-arasılığı” kendilerine dahil etme çalışmalarıdır; bu yönde yeni bölümler ve yeni ders programları oluşturmalarıdır.
Ve bu, yalnızca Türkiye’nin sorunu değildir. “Disiplinler-arasılık”, farklı disiplinlerin, birbirleriyle bir ilişki kurabilmeleri adına, kendilerini (kuralsızca) küçültmeleri; “minörleştirmeleri” anlamına gelir. Bu “minörleşme”, eğer kurumlar aracılığı ile öğretilecekse, kavramsal bir tutarsızlık olarak “majörleşir”. En azından, “majörleşme” isteğine kapılır. Sanatın (bugün) yuvarlanabileceği en büyük “komiklik” bu olmalıdır: Majör disiplinlerin çatısını oluşturan kurumlar, bir yandan da “minörleşme” konusuna el attıklarında, sokağı içermeye başlarlar. Gerçekten komikliktir bu... ''
Küratörlüğünü yaptığı sergiler üzerine değerlendirmeler yapan Emre Zeytinoğlu küratör-sanatçı ilişkisi üzerine söyledikleriklerini eklemek gerekirse:
-''Beral Madra’nın, Ali Akay’ın, Vasıf Kortun’un oluşturduğu sergilerde yapıtlarımı sergiledim. Bunlar, karma sergilerden farklı karakterler taşıyorlardı ve küratör-sanatçı(lar) arasında sıkı bir çalışma süreci gerektiriyordu. Daha doğru bir tabirle, düşünceler-arası bir süreçti ve sergilerin başından sonuna kadar, herkes “ayrışık tavırlarıyla” aynı sorumluluğu üstleniyor ve aynı ağırlığa sahip oluyordu. İşte bu süreç, tam bir “disiplinler-arası” nitelik taşımaktaydı. Sponsorların seçiminden, mekânın yerleştirilmesine kadar, aynı sorumluluk... İtiraf etmeliyim ki, bu sergiler sırasında yanlış kararlar verdiğim olmuştur. Fakat o yanlış kararlarım için bir sorumlu arayacaksam, kendimden başkasını gösteremem. Demem o ki, küratörler kesinlikle sanatçılardan; sanatçılar da küratörlerden bağımsız olamazlar (olmamalıdırlar). İşte böyle bir bağdan yoksun küratör-sanatçı ilişkisi (ilişkisizliği), birçok sergiyi boşluğa düşürmekte ve sanatçıları, bir takım “iktidar” kurumlarının tutsağı haline getirmekte. Yine de burada suçlanacak birileri varsa, onlar o “iktidar” kurumlarının ve o kurumların birer basit elemanı haline gelen küratörler olamazlar. Olsa olsa, kendi düşüncelerini terkeden sanatçılar olurlar.''
Ülkemizdeki sanat eğitiminden bahsederken “disiplinler-arasılık” eğitiminin, kurumlar aracılığı ile öğretilebileceğini düşünmediğini söyleyen sanatçı bu düşüncesine ek olarak şu düşüncelerini dile getirmektedir;
''Bu son derece çelişkili olurdu. Çünkü sanatın (kendi olanakları ve seçenekleriyle) kendisini mevcut klişelerden kurtarma eylemi olarak görebileceğimiz “disiplinler-arasılık”, eğer kurumların eline düşerse, yeni klişelerle karşılaşmamız kaçınılmazdır. Sanatın “disiplinler-arasılık” seçeneğine yaklaşması, aslında kendisini kurumlardan (ve disipliner kalıplardan) kurtarıp, sokağa çıkması (özgürleşmesi) anlamına gelir.
Bence “disiplinler-arasılık” konusunun kurumların dışına kayması, kurumların yetersizliğinden çok, bir “olması gereken”in gerçekleşmesidir. Kurumların asıl problemi, sokağın cazibesine ayak uydurmak adına, “disiplinler-arasılığı” kendilerine dahil etme çalışmalarıdır; bu yönde yeni bölümler ve yeni ders programları oluşturmalarıdır.
Ve bu, yalnızca Türkiye’nin sorunu değildir. “Disiplinler-arasılık”, farklı disiplinlerin, birbirleriyle bir ilişki kurabilmeleri adına, kendilerini (kuralsızca) küçültmeleri; “minörleştirmeleri” anlamına gelir. Bu “minörleşme”, eğer kurumlar aracılığı ile öğretilecekse, kavramsal bir tutarsızlık olarak “majörleşir”. En azından, “majörleşme” isteğine kapılır. Sanatın (bugün) yuvarlanabileceği en büyük “komiklik” bu olmalıdır: Majör disiplinlerin çatısını oluşturan kurumlar, bir yandan da “minörleşme” konusuna el attıklarında, sokağı içermeye başlarlar. Gerçekten komikliktir bu... ''
Küratörlüğünü yaptığı sergiler üzerine değerlendirmeler yapan Emre Zeytinoğlu küratör-sanatçı ilişkisi üzerine söyledikleriklerini eklemek gerekirse:
-''Beral Madra’nın, Ali Akay’ın, Vasıf Kortun’un oluşturduğu sergilerde yapıtlarımı sergiledim. Bunlar, karma sergilerden farklı karakterler taşıyorlardı ve küratör-sanatçı(lar) arasında sıkı bir çalışma süreci gerektiriyordu. Daha doğru bir tabirle, düşünceler-arası bir süreçti ve sergilerin başından sonuna kadar, herkes “ayrışık tavırlarıyla” aynı sorumluluğu üstleniyor ve aynı ağırlığa sahip oluyordu. İşte bu süreç, tam bir “disiplinler-arası” nitelik taşımaktaydı. Sponsorların seçiminden, mekânın yerleştirilmesine kadar, aynı sorumluluk... İtiraf etmeliyim ki, bu sergiler sırasında yanlış kararlar verdiğim olmuştur. Fakat o yanlış kararlarım için bir sorumlu arayacaksam, kendimden başkasını gösteremem. Demem o ki, küratörler kesinlikle sanatçılardan; sanatçılar da küratörlerden bağımsız olamazlar (olmamalıdırlar). İşte böyle bir bağdan yoksun küratör-sanatçı ilişkisi (ilişkisizliği), birçok sergiyi boşluğa düşürmekte ve sanatçıları, bir takım “iktidar” kurumlarının tutsağı haline getirmekte. Yine de burada suçlanacak birileri varsa, onlar o “iktidar” kurumlarının ve o kurumların birer basit elemanı haline gelen küratörler olamazlar. Olsa olsa, kendi düşüncelerini terkeden sanatçılar olurlar.''
Felsefenin Sonu Sanatın Başlangıcı
‘’ Sanat konusunda söylenecek tek şey: Sanat sanat olmak bakımından sanattır ve herhangi başka bir şey başka bir şeydir. Sanat olmak bakımından sanat sanattan başka hiçbir şey değildir”. Ad Reinhardt (1963)
‘’Sanatsal durumda temel koşullar, sanatta ilerlemenin tümünün biçimsel türden olmadığını ortaya koyarlar.’’Donald Judd (1965)
Sanatı tekrar tanımlamak, mantık ve felsefe gibi zihinsel süreçlerle ilişki kurmak, herhangi bir malzeme ile betimlenen sanat dalının kapsamıyla sınırlı kalmadan bütünlük içinde irdelemek ve sanatın yapısını araştırarak 'sanatın işlevi' sorusuna yanıt bulunabilir. Bütün bunların birleşiminde Kosuth’ a göre kavramsal sanatın en saf tanımı kavram, ‘’sanat’’ın temelini irdeleme olmalıdır. Biçimbilime önem vermeyen Kosuth insanın estetiği sanattan ayırması gerektiğini öngörmüştür. Felsefenin Sonu Sanatın Başlangıcı kitabında estetik ve sanatı nasıl ayrı düşünmemiz gerektiğine bakacak olursak;
‘’Sanatla estetik arasında bir ayrım genelleştirmeye, (sanatla Estetik'in bir tutulmasında başlıca sorumlulardan) biçimci sanatı incelemeye ve sanatın çözümsel olduğunu ortaya koymaya niyetleniyorum. Çünkü sanat totolojidir, böyle olmakla olgusal tartışmaların “dışında” yer alır. Estetik’i sanattan ayırmak gereklidir. Çünkü estetik, dünyanın genel algısı üzerine yargıları kapsar. Geçmişte, sanatsal işlevin bir kutbu süsleyici değeriydi. Güzeli, dolayısıyla beğeniyi konu edinen felsefenin bir dalı kaçınılmaz olarak sanatı da tartışmak durumundaydı. Bu alışkanlıktan, estetikle sanat arasında kavramsal bir ilişki vardır düşünüsü doğdu. Bu doğru değildir. Bu düşünü, günümüze dek, sanatsal düşüncelerle dolaysız çatışmaya girmemiştir. Bu yanlışı sürdüren biçimsel niteliklerinden başka, görünürdeki öbür işlevleri de (dinsel konuda resim, soylu portreleri, mimarlık ögeleri vb.) sanatı, sanatı gizlemek için kullanıyordu. Nesneler sanatsal bağlamda sunulduklarında, dünyadaki herhangi bir nesnenin seçimindeki kadar, estetik düşüncelere uyularak seçilmişlerdir (bu nesnenin bir işlevi de vardır). Bu, sanat alanından bir nesnenin sanatsal işleyişi/işlevi estetik yargılardan bağımsızdır anlamına gelir.’’
Kosuth’un sanat totolojidir önermesini inceleyecek olursak, totoloji yeni bir bilgi içermeyen anlamına gelir. Örneğin Kalem kalemdir. Bu cümlede yeni bir bilgi yok. Kalem nesnesinin kalem olduğunu vurgulamaktadır. Bu noktada sanat bilgi taşıyabilir fakat yeni bir bilgi üretmez, ya da çözüm üretmez diye düşünebiliriz. Kosuth’un estetik ve sanat’ın arasındaki ayrımları ilk paragrafta betimlediğimiz ayrıma yakın durmaktadır.Kosuth’un biçimci sanat üzerine yazdığı şu cümleleri incelediğimizde: ‘’Biçimci sanat, ancak, önceki sanat yapıtlarına benzerliğiyle sanattır. Biçimci sanat içeriksiz bir sanattır. Ya da Lucy Lippard’ın Jules Olitski’nin yapıtlarını, gerçekten özlü bir biçimde, açıklarken dediği gibi görsel Müzik’dirbiçimci yapıtlar.’’
Alıntılar:
Felsefenin Sonu Sanatın Başlangıcı- Joseph Kosuth
Önerilen linkler:
http://www.sanattanimitoplulugu.com/
‘’Sanatsal durumda temel koşullar, sanatta ilerlemenin tümünün biçimsel türden olmadığını ortaya koyarlar.’’Donald Judd (1965)
Sanatı tekrar tanımlamak, mantık ve felsefe gibi zihinsel süreçlerle ilişki kurmak, herhangi bir malzeme ile betimlenen sanat dalının kapsamıyla sınırlı kalmadan bütünlük içinde irdelemek ve sanatın yapısını araştırarak 'sanatın işlevi' sorusuna yanıt bulunabilir. Bütün bunların birleşiminde Kosuth’ a göre kavramsal sanatın en saf tanımı kavram, ‘’sanat’’ın temelini irdeleme olmalıdır. Biçimbilime önem vermeyen Kosuth insanın estetiği sanattan ayırması gerektiğini öngörmüştür. Felsefenin Sonu Sanatın Başlangıcı kitabında estetik ve sanatı nasıl ayrı düşünmemiz gerektiğine bakacak olursak;
‘’Sanatla estetik arasında bir ayrım genelleştirmeye, (sanatla Estetik'in bir tutulmasında başlıca sorumlulardan) biçimci sanatı incelemeye ve sanatın çözümsel olduğunu ortaya koymaya niyetleniyorum. Çünkü sanat totolojidir, böyle olmakla olgusal tartışmaların “dışında” yer alır. Estetik’i sanattan ayırmak gereklidir. Çünkü estetik, dünyanın genel algısı üzerine yargıları kapsar. Geçmişte, sanatsal işlevin bir kutbu süsleyici değeriydi. Güzeli, dolayısıyla beğeniyi konu edinen felsefenin bir dalı kaçınılmaz olarak sanatı da tartışmak durumundaydı. Bu alışkanlıktan, estetikle sanat arasında kavramsal bir ilişki vardır düşünüsü doğdu. Bu doğru değildir. Bu düşünü, günümüze dek, sanatsal düşüncelerle dolaysız çatışmaya girmemiştir. Bu yanlışı sürdüren biçimsel niteliklerinden başka, görünürdeki öbür işlevleri de (dinsel konuda resim, soylu portreleri, mimarlık ögeleri vb.) sanatı, sanatı gizlemek için kullanıyordu. Nesneler sanatsal bağlamda sunulduklarında, dünyadaki herhangi bir nesnenin seçimindeki kadar, estetik düşüncelere uyularak seçilmişlerdir (bu nesnenin bir işlevi de vardır). Bu, sanat alanından bir nesnenin sanatsal işleyişi/işlevi estetik yargılardan bağımsızdır anlamına gelir.’’
Kosuth’un sanat totolojidir önermesini inceleyecek olursak, totoloji yeni bir bilgi içermeyen anlamına gelir. Örneğin Kalem kalemdir. Bu cümlede yeni bir bilgi yok. Kalem nesnesinin kalem olduğunu vurgulamaktadır. Bu noktada sanat bilgi taşıyabilir fakat yeni bir bilgi üretmez, ya da çözüm üretmez diye düşünebiliriz. Kosuth’un estetik ve sanat’ın arasındaki ayrımları ilk paragrafta betimlediğimiz ayrıma yakın durmaktadır.Kosuth’un biçimci sanat üzerine yazdığı şu cümleleri incelediğimizde: ‘’Biçimci sanat, ancak, önceki sanat yapıtlarına benzerliğiyle sanattır. Biçimci sanat içeriksiz bir sanattır. Ya da Lucy Lippard’ın Jules Olitski’nin yapıtlarını, gerçekten özlü bir biçimde, açıklarken dediği gibi görsel Müzik’dirbiçimci yapıtlar.’’
Alıntılar:
Felsefenin Sonu Sanatın Başlangıcı- Joseph Kosuth
Önerilen linkler:
http://www.sanattanimitoplulugu.com/
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)





